Recykling w gastronomii – czy zużyte tacki i pojemniki mogą wrócić do obiegu zamkniętego?

Obieg zamknięty w gastronomii jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Po pierwsze tacki i pojemniki muszą być wykonane z jednorodnych, nadających się do sortowania i recyklingu tworzyw. Po drugie po użyciu muszą trafić do właściwego strumienia odpadów. W przypadku opakowań przeznaczonych do kontaktu z żywnością liczy się nie tylko sama możliwość przetworzenia materiału, ale też bezpieczeństwo surowca wtórnego.

Największe znaczenie ma zastosowanie tworzyw, które da się łatwo zidentyfikować, posortować i przetworzyć. Dla gastronomii oznacza to zwykle opakowania z jednego dominującego materiału, bez problematycznych dodatków utrudniających recykling. W praktyce przeważnie są to PP lub PET, szeroko stosowane w opakowaniach spożywczych. Oba te materiały pod pewnymi warunkami doskonale sprawdzają się w recyklingu Trzeba jednak pamiętać, że sam odpowiedni materiał opakowania nie wystarcza. O wyniku decydują też: kolor, etykieta, rodzaj zamknięcia i stopień zabrudzenia po użyciu.

W najprostszym ujęciu proces obejmuje zbiórkę, sortowanie, rozdrobnienie, mycie, a potem ponowne przetworzenie surowca. Komisja Europejska wskazuje trzy główne etapy:

1. Pre-processing, czyli m.in. zbiórkę, sortowanie i wstępne mycie.
2. Dekontaminację.
3. Post-processing, czyli wytworzenie nowego materiału lub gotowego wyrobu.

Etap dekontaminacji wydaje się mieć największe znaczenie w przypadku opakowań do żywności, ponieważ pozwala usunąć zanieczyszczenia chemiczne i przygotować tworzywo do bezpiecznego dalszego użycia. Tym sposobem takie opakowania, jak na przykład kuwety na lody – https://stark.pl/kuwety-na-lody/ – mogą zostać ponownie wykorzystane w branży spożywczej.

Nie każde przetworzone tworzywo może od razu ponownie stać się opakowaniem spożywczym. Komisja Europejska podkreśla, że materiały z recyklatu przeznaczone do kontaktu z żywnością muszą spełniać wymagania rozporządzenia 10/2011, a sam proces recyklingu podlega dodatkowym zasadom. Warto zatem pamiętać o istotnym rozróżnieniu: „nadaje się do recyklingu” nie zawsze oznacza „może bezpośrednio wrócić do tej samej funkcji w kontakcie z żywnością”.

Największym problemem okazuje się nie sam materiał, lecz stan odpadu po użyciu. Resztki tłuszczu, sosów, czy lodów pogarszają jakość wsadu do recyklingu. Znaczenie mają też błędy projektowe. Warto zatem stawiać na jakościowe tacki gastronomiczne – https://stark.pl/tacki/ – których odpowiednia konstrukcja ułatwia czyszczenie.

Najczęstsze bariery utrudniające recykling opakowań do żywności:

• wielomateriałowa konstrukcja opakowania,
• ciemne barwy utrudniające sortowanie,
• etykiety i dodatki z innego tworzywa,
• silne zabrudzenie resztkami żywności,
• brak sprawnej selektywnej zbiórki po użyciu.

Wniosek jest prosty: zużyte tacki i pojemniki gastronomiczne mogą wrócić do obiegu, ale nie dzieje się to automatycznie. Potrzebne są: odpowiedni materiał, dobry projekt opakowania, kontrolowany recykling i sprawna segregacja po stronie użytkownika. Dopiero połączenie tych elementów daje realną szansę na obieg zamknięty.